Είμαι παιδί της Δ.Ε.Θ.

Author: 
Ειρήνη Βακαλοπούλου

Ο πατέρας μου Ευάγγελος Βακαλόπουλος, που σήμερα είναι 90 χρονών,κατασκεύαζε Αντλίες και συμμετείχε ανελειπώς στις εκθέσεις από το 1960 και για 25 χρόνια περίπου.Η μητέρα μου διαπιστώνει ότι έχει την ίδια ηλικία με τη Δ.Ε.Θ. και ίσως να είναι και ο γηρεότερος εν ζωή εκθέτης. 
 
Σαν παιδί επισκεπτόμουν την έκθεση πολλές φορές κατά τη διάρκεια της λειτουργίας της γιατί ο μπαμπάς ήταν κάθε μέρα εκεί κι έτσι έζησα τη μαγεία της από μικρή.
 
Σαν έφηβη συμμετείχα στο στήσιμο του περιπτέρου και στην καθημερινή του υποστήριξη. Έβαζα με καμάρι την κάρτα <<ΕΛΕΥΘΕΡΑΣ>> που δίναν σε όλους τους εκθέτες και έμπαινα στην έκθεση μισή ώρα πριν ανοίξουν οι πύλες για το κοινό. Εκείνο το μισάωρο έβλεπα την έκθεση καθαρή και ήσυχη ,έτοιμη να υποδεχθεί τον κόσμο. Ένιωθα πως ήταν όλη δική μου. Ήξερα κάθε δρόμο, κάθε περίπτερο ,κάθε γραφείο.
 
Με τα χρόνια κατάλαβα πως η Δ.Ε.Θ. ήταν ένα <<βήμα>> για να δείξουν οι επαγγελματίες την παραγωγή τους. Ήταν ένα δεκαπενθήμερο όπου όλοι ξέφευγαν από τη ρουτίνα , συναντούσαν ανθρώπους του συναφιού τους, ώστε να πάρουν καινούριες γνώμες και ιδέες και να προχωρήσουν στη δουλειά τους.Ήταν η στιγμή που έβλεπαν την εκτίμηση των πελατών τους που έρχονταν απ’όλα τα μέρη της Ελλάδας και ένοιωθαν την ικανοποίηση να μπαίνουν τα<< ΕΠΩΛΗΘΗ >> απανωτά στα προιόντα τους.
 
Ο πατέρας μου είχε ένα φίλο, τον Τάκη Τσαούσογλου. Είχε χυτήριο και έφτιαχνε καμπάνες .Τις έστηνε κάθε χρόνο απέναντι από τον πύργο του ΟΤΕ. Όταν έκλεινε η έκθεση , εκεί ήταν πάντα η τελευταία μας στάση. Σαν παιδιά ο κύριος Τάκης μας άφηνε να χτυπάμε τις καμπάνες χαρούμενα μα εμένα η στιγμή αυτή μου έφερνε θλίψη γιατί ήξερα πως άλλη μια μέρα είχε τελειώσει κι εγώ είχα πάντα κάτι ακόμη να δω, κάτι ακόμη να κάνω.
 
Εύχομαι να υπάρχουν κι άλλοι Βαγγέληδες και Τάκηδες να φτιάχνουν νέα προιόντα και η Δ.Ε.Θ. να υπάρχει άλλα τόσα χρόνια για να τους υποστηρίζει.
Ευχαριστούμε Δ.Ε.Θ. για τις όμορφες στιγμές.
 
ΕΙΡΗΝΗ ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ
ΓΕΩΠΟΝΟΣ