Τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης την έχω συνδέσει με τα παιδικά μου χρόνια.

Author: 
Χριστίνα Ξανθοπούλου

Τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης την έχω συνδέσει με τα παιδικά μου χρόνια. Θυμάμαι πως ήταν πολύ διαφορετική παλιά, περισσότερο υπαίθρια θα έλεγα.

Ή αυτά ενδιέφεραν τη δική μου παιδική ματιά.

Λούνα παρκ και ζαχαρωτά, μπαλόνια, παιχνίδια και παγωτά… Αυτά τα παγωτά που λαχταρούσαμε μικροί και δε χορταίναμε όσα και αν τρώγαμε.

Μια χρονιά λοιπόν είχε στηθεί ένα περίπτερο με παγωτά και κερνούσε όλα τα παιδιά. Έτσι πήγαμε και εμείς (μαμά, μπαμπάς, οι τρεις αδερφές μου και εγώ) και περιμέναμε στη μεγάλη ουρά με ανυπομονησία για να πάρουμε το δικό μας «τζάμπα» παγωτό! Πρέπει να ήμουν πολύ μικρή όμως θυμάμαι χαρακτηριστικά αυτή την εικόνα, παρ’ ότι μου διαφεύγει η εταιρεία. Ήταν υπέροχη ημέρα και απ’ ότι φάνηκε μας έμεινε αξέχαστη.

Την επόμενη χρονιά, όταν η Δ.Ε.Θ. άνοιξε και πάλι, ζητούσαμε κάθε μέρα από τους γονείς μας να μας πάνε χωρίς αποτέλεσμα. Τέσσερα παιδιά χρειαζόντουσαν πολλή προσοχή ανάμεσα σε τόσο κόσμο και αναμφίβολα πολλά χρήματα γι’ αυτά που επρόκειτο να ζητήσουν.

Έτσι πέρασαν οι μέρες και φτάσαμε στην τελευταία Κυριακή της έκθεσης. Από το πρωί γκρινιάζαμε, ενώ ο πατέρας καθησυχαστικά μας έλεγε πως «Κάτι θα γίνει» ή «Θα δούμε». Έτσι μετά το μεσημεριανό τραπέζι πήραμε δραστικά μέτρα. Μαζευτήκαμε στο παιδικό δωμάτιο και καταστρώσαμε σχέδιο για να τα καταφέρουμε.

Με προτροπή της μεγαλύτερης αδερφής λοιπόν, φτιάξαμε η καθεμία από ένα πλακάτ (μια κόλλα χαρτί) στο οποίο αναγραφόταν η φράση «Τζάμπα παγωτό στην έκθεση». Και ξεκίνησε η πορεία εντός του σπιτιού. Όλες μαζί συντονισμένες και σε σειρά περνούσαμε μπροστά από τους γονείς μας και κάναμε γύρους φωνάζοντάς τους το σύνθημα…

Δυστυχώς η διαμαρτυρία έληξε άδοξα αλλά η ιστορία γράφτηκε για να μείνει!