«Η Έκθεση της καρδιάς μου, δεκαετία 1955 - 65»

Author: 
Ανδριανή Γκαλέτση

Πώς περίμενα την Έκθεση! Χίλια δυο όνειρα έκανα. Και πώς να μην κάνεις. Από το πρωί να ανέβεις στο λεωφορείο και να παρακαλάς μέσα σου να πας στην Θεσσαλονίκη. Η Εγνατία ήταν ο δρόμος μας για την Έκθεση. Να βλέπεις τα αυτοκίνητα, τα μπλε αστικά με την ένδειξη «ΕΚΘΕΣΗ» γραμμένη σε μακρόστενη, χάρτινη, άσπρη κορδέλα, κολ-λημένη στο τζάμι του λεωφορείου.
 
Μια πολύχρωμη Εγνατία. Γιατί το πεζοδρόμιο ήταν γεμάτο κόσμο. Κόσμο απ’ όλη την Ελλάδα, κυρίως όμως από τα γύρω χωριά. Οι μάνες και οι γιαγιές με τις χωριάτικες φορεσιές τους. Τα καλαμένια, τα ρεντούδια, βελούδινες φο-ρεσιές και οι πιο νέες μάνες αλλά και εμείς τα κορίτσια με το πιο καλό μας φόρεμα, το ένα και μοναδικό, και εγώ συγκεκριμένα το καινούριο, το Παναγιάτικο, που το ράβαμε για το πανηγύρι της Παναγίας στο χωριό. Πλησιάζοντας τον τόπο της Έκθεσης, πιο πολύς ο κόσμος. Και μπαίνοντας μέσα μπουλούκι.
 
Είναι να μη σ’ αρέσει βλέποντας τέτοια ομορφιά;! Τόσο κόσμο μένοντας σε ένα χωριό, που από την πιο ήρεμη ζωή να χαί-ρεσαι όλη αυτήν τη φασαρία. Να φαίνο-νται όλα φανταχτερά, φώτα παντού και πολύχρωμες πινακίδες. Ιδίως το βραδάκι, όταν με πήγαινε βόλτα ο αδερφός μου τελειώνοντας τη δουλειά του. Να δούμε με ανοιχτό το στόμα και κομμένη την α-νάσα τους άνετους ακροβάτες πως θα περπατήσουν επάνω στο σκοινί από τη μια μεριά στην άλλη, κρατώντας ένα με-γάλο κοντάρι. Χαρά και αγαλλίαση στο λούνα παρκ! Και μετά ο αδερφός μου να με κεράσει το υπέροχο σάντουιτς και μια παστούλα που την απολάμβανες μόνο αν κατέβαινες Θεσσαλονίκη, όπως και το σάντουιτς. Τέλος, αλγεινή εντύπωση μου είχε προκαλέσει το όμορφα σχεδι-ασμένο ποτήρι της μαύρης μπύρας με το ιδιαίτερο χερούλι του από το οποίο έπιναν οι μεγαλύτεροι.
 
Επιστρέφοντας στο χωριό, αξέχαστες μνήμες αλλά και συναγωνισμός με τις φίλες. Να λέει η μία «Εγώ πήγα σε Πε-ρίπτερο και μας έδωσαν ωραίες καλλιγραφίες για κέντημα». Και να απαντάει η άλλη «Εγώ πήγα στους καθρέφτες που σε κάνουν διαφορετικό». Εγώ έλεγα «Ανέβηκα στα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια με τον αδερφό μου». Άλλη «Εγώ στον Μύλο που βλέπει όλη την Θεσσαλονίκη. Εσύ δεν ανέβηκες.» Τι συναγωνισμός Θεέ μου;!
Αξέχαστα και τα πυροτεχνήματα που τότε βλέπαμε μόνο στην Δ.Ε.Θ. Πολλά πολλά σχέδια φώτιζαν τον ουρανό. Στη φαντασία μου, η ομορφιά τους αποτυπωμένη στο μυαλό μου, που ακόμα νόμιζα ότι τα έβλεπα και από το χωριό μου. Και όταν ανέβαινα με παρέα στην Τούμπα (την υπερυψωμένη περιοχή του χωριού, που τότε υπήρχαν εκεί τα αλώνια με τις αχυρώνες μας), για να γεμίσω το τσουβάλι με άχυρο για το άλογό μας, μου φαινόταν ότι από το ύ-ψωμα αυτό έβλεπα τα πυροτεχνήματα της Έκθεσης. Τόσο πολύ κρατούσε το μικρό μου μυαλουδάκι την ομορφιά της. Γλυκιά, αγαπημένη ανάμνηση!
 
Γκαλέτση Ανδριανή
Δρυμός Θεσσαλονίκης